środa, 13 maja 2015

Białorzytka saharyjska, coś więcej niż marzenie...

Po tytule już chyba, każdy wie o co chodzi, a dokładniej mówiąc o kogo chodzi. Jednak jeśli komuś by umknęła ta informacja to mam na myśli pierwszą dla Polski białorzytkę saharyjską!!!
Tak jak zawsze postaram się odtworzyć wam jak to wszystko było od początku. A więc zaczynajmy...

Wtorek, 12-sty maja godzina 20 chodzę sobie spokojnie z mamą i prawie rozładowanym telefonem bo centrum handlowym, aż tu nagle dzwoni do mnie Radek. I spontanicznie pyta co robię? Odpowiadam mu na pytanie i teraz Radziu zmieniając całkowicie temat pyta mnie, czy jadę do Włocławka na białorzytkę saharyjską? Zapytałem go jeszcze raz na co bo nie mogłem uwierzyć w to co powiedział. Powtórzył pytanie, a ja bez konsultacji z kim kimkolwiek  odpowiedziałem, a może krzyknąłem TAK!!! Radka niestety moje zdanie nie interesowało do końca, ponieważ powiedział, ze chce to usłyszeć od mojej mamy. Mamusia na to załamując się powiedziała mi " Wojtuś rób kur..... co chcesz ja tylko spojrzę na świadectwo". Przekazałem Radkowi informacje i wystarczyło już tylko dogadać się co do godziny i miejsca, w którym się spotykamy.

Przyjechałem do domu przygotowałem sprzęt i przekazałem informacje  mojej dziewczynie, z którą pierwszy raz nie zdążyłem skonsultować wyjazdu na ptaki. Wina leży oczywiście po stronie białorzytki, która doprowadziła mnie do stanu, w którym przestałem trzeźwo myśleć i straciłem kontakt z rzeczywistością.
Po tych kilku czynnościach około 1 w nocy wyjechałem z tatą z domu jadąc do Radka. Dojeżdżamy na miejsce witam się z chłopakami, przesiadamy się do samochodu Wojtka i ruszamy na miejsce, gdzie czekał na nas Stasiu z Panem Darkiem Szlamą - polskim rekordzistą w liczbie zaobserwowanych gatunków.
Droga nam mijała w bardzo miłej atmosferze, ale kiedy dojechaliśmy do Włocławka wszyscy się zmobilizowali, poczuli dreszczyk emocji i odliczali minuty, które dzieliły nas od dojechania na miejsce.
Dojechaliśmy!  Nie bez problemów, ale udało się. Wychodzimy z samochodu, podchodzimy pod ogrodzenie i od razu podbiegają dwa wielkie psy, ale to nie przeszkadza Radkowi, żeby w ciągu kilku sekund wypatrzeć siedzącą na płocie białorzytkę saharyjską!!!

Ręce się trzęsą, głos drży, serce bije jak szalone, ale każdy z nas robi zdjęcia, patrzy na ptaka przez lornetkę i szaleje z radości. Mija kilka minut i z domu wychodzi Pani Teresa Łybko, znalazczyni ptaka. Otwarła nam bramę i pozwoliła nacieszyć się niecodziennym gościem.


Oto efekty..


Chyba moje ulubione zdjęcie...
Białorzytka saharyjska / Oenanthe leucopyga
Piękność w dwóch kolorach..
 
Zdjęcie potwierdzające, że dało się też ją usłyszeć
 
Jak przystało na białorzytkę była bardzo ruchliwa
Tupała nóżka..
Pozowała
Ukłoniła się chyba na pożegnanie pierwszej ekipy

 Wyjazd w 110% udany. Gatunek marzenie, świetne warunki obserwacji, a to wszystko za sprawą Pani Teresy Łybko, która wykazała się niesamowitą ornitologiczną czujnością i nieustępliwością wykrywając pierwszą dla Polski białorzytkę saharyjską. Wielkie Gratulacje dla niej!!!!!

poniedziałek, 11 maja 2015

Czajka, czajka, czajka tyle, że STEPOWA

Każdy ptasiarz w Polsce wie, że czajka stepowa jest niesamowitą rzadkością. Wiedziałem to i ja, ale do 8 maja nie za często o tym myślałem. Jednak to wszystko się zmieniło tego dnia kiedy dotarła do mnie informacja, ze Grzegorz Dąbrowski wykrył ten gatunek w Żukowie.
Od kąt wiedziałem o tym fakcie co chwilę w mojej głowie przewijała się czajka. Wiadome było, że wyprawa jest niemożliwa 9 maja z powodu Rajdu Ptasiarzy, w którym brałem udział wraz z Radkiem, Pawłem i Marcinem, jako drużyna ROBI WILIAMS JAJKO TEAM. 10 maja też był raczej nie możliwy ze względu na zmęczenie i kilka spraw rodzinnych, ale 11 maja były wręcz idealnym dniem gdyby nie......... szkoła. Dla taty nie było problemem zwolnić mnie, ale z mamą to już całkiem inna sprawa. Prosiłem, błagałem, płakałem jej w ramię, ale mama patrząc na mnie zabójczym wzrokiem przemieniła swoje serce w skałę i żaden argument do niej nie docierał.
Przyszedł 11 maja. Cenne dni mijały, czajka siedziała, a niesamowita okazja uciekała.
Siedząc na historii postanowiłem wysłać mamie serie 7 bardzo dobitnych smsów zwracając się z prośbą, aby pozwoliła mi jeszcze dziś jechać na czajkę. Niestety moja bardzo (nie)moblina mamusia raczyła odpisać swojemu prawdopodobnie jedynemu synowi dopiero po godzinie zadając mi jedno pytanie, na które odpowiedziałem chyba dobrze, ponieważ odpisała mi jednym słowem "Jedź".
Myślałem, na tej lekcji, że umrę ze szczęścia. Szybka konsultacja z tatą, wyjaśnienie Pani wicedyrektor powodu dzięki, któremu otrzymałem zwolnienie i razem z tatą ruszamy do Żukowa.
Nasza trasa to prawie 500km i 5h jazdy, ponieważ wyjeżdżając o 12:30 prawie idealnie o 17:30 byliśmy na miejscu. Po drodze jeden postój na tankowanie i jeden na obserwacje kani rudej.
A tak po za tym jedynym wartym wymienienia gatunkiem z trasy był trzmielojad.
Ale tak naprawdę nie miał on dziś żadnego znaczenia. Tak jak już napisałem o 17:30 dojeżdżamy z tatą na miejsce. Podchodzimy do stawu, ale niestety jedyne co rzuca nam się w oczy to kilka łęczaków, krwawodziób, śmieszki, przelatująca czapla siwa i osoba ukryta pod siatką maskującą. Słyszymy buczenie bąka i brzęczenie brzęczki, obserwujemy trznadle, pliszki żółte, ale tego jednego najważniejszego ptaka nie ma. Mija kilka minut i nagle widzimy stado Około 60 łęczaków zrywających się do lotu. Od razu skacze nam ciśnienie i przeglądamy lornetkami to stado szukając naszego rodzynka, którego nie dostrzegamy, ale mija kilka sekund i nagle tata mówi mi żeby zobaczył co leci zraz nad trzcinami. Od razu po namierzeniu ptaka głośno powiedziałem tacie, że w naszą stronę leci właśnie czajka stepowa!!! Ptak po chwili siada na zbiorniku, który właśnie obserwowaliśmy, więc teraz mogliśmy napatrzeć się na nią do woli!
Czajka zupełnie oczarowała nas swoją elegancją i pięknością mimo stonowanych kolorów, które bardzo pasowały do jej intensywnie żółtych nóg.
Kiedy minęła już godzina od przylotu ptaszka postanowiliśmy z tatą zacząć naszą drogę powrotną do domu, ale teraz już nie cali w nerwach i stresie, czy azjatycki gość będzie czy może już nie, tylko przepełnieni szczęściem i z wielkimi uśmiechami, które nie zeszły nam przez całą drogę, a mi nawet teraz, kiedy jest 2 w nocy a ja właśnie kończę pisać post.
Chyba ostatnią rzeczą jaką mogę tu dodać to WIELKIE PODZIĘKOWANIA dla MOJEGO TATUSIA, który poświęcił dziś dla mnie cały dzień i dzielnie walczył z kierownicą przez blisko 1000km. A, więc tato dziękuje Ci bardzo!!!

ps) Mamie też trochę dziękuje bo gdyby się nie zgodziła to nic by z tego nie było, ale mimo wszystko negocjacje z nią kosztowały mnie wiele nerwów i mam nadzieje, że następnym razem zgodzi się szybciej.... :D



Po prostu przepiękna...


Czajka stepowa  / Vanellus leucurus
Oj było warto....

sobota, 9 maja 2015

24h w terenie, czyli nic innego jak Vll edycja Rajdu Ptasiarzy

Vll edycja Rajdu Ptasiarzy dla naszego zespołu była bardzo udana, ponieważ jako drużyna Robi Wiliams Jajko Team wygraliśmy!!!
Zwycięstwo osiągnęliśmy z wynikiem 153 gatunków.
Nasz skład to oczywiście Radosław Gwóźdź, Paweł Malczyk, Marcin Dyduch i ja.

Poniżej kilka zdjęć z Rajdu.

Jak dla mnie gatunek rajdu, jeden z 4 dubeltów.

Dubelt / Gallinago media
Bąk / Botaurus stellaris
Bąk / Botaurus stellaris
Bąk / Botaurus stellaris
Gągoł / Bucephala clangula
Szczygieł  /  Carduelis carduelis
Ślepowron  /  Nycticorax nycticorax
Turkawka  /  Streptopelia turtur
Paweł i Marcin
Radek i Paweł
 Chłopaki dziękuje za świetny dzień, daliśmy czadu!

wtorek, 5 maja 2015

Słowik szary

Słowika nie problem usłyszeć, ale zobaczyć go to już inna kwestia. Na szczęście akurat tym razem się udało.

 
 
Słowik szay / Luscinia luscinia

poniedziałek, 4 maja 2015

Z wizytą w Warszawie

Nawet sprawy rodziców w Warszawie są niezłym pretekstem do tego, żeby na chwile wejść do parku i rozejrzeć się za ptakami. Największą niespodzianką był oczywiście puszczyk, którego już tu pokazywałem. Ale po za nimi można było zobaczyć jak ma się nowe pokolenie parkowe i ich rodzice.


Krzyżówka / Anas platyrhynchos
Krzyżówka / Anas platyrhynchos
Łyska / Fulica atra
Łyska / Fulica atra
Łyska / Fulica atra
Łyska / Fulica atra
Wrona siwa / Corvus cornix

Warszawski puszczyk

Kolejna sowa, ale tym razem nie nad Biebrzą, lecz w Warszawie.


Puszczyk  / Strix aluco
Janek, dziękuje za pomoc!!!

niedziela, 3 maja 2015

Bo król jest tylko jeden..

..a tym królem jest puchacz, który jest wspaniałym ukoronowaniem całego wyjazdu nad Biebrzę. Nawet nie marzył mi się taki gatunek, wydawał mi się czymś nie osiągalnym, a jednak Biebrza okazała się hojna i pokazała swoje najbardziej skryte ptaki jakimi są sowy, a wśród nich ta jedna najważniejsza. Puchacz, król bagien...

Puchacz / Bubo bubo
Trzeba dodać, że cała obserwacja odbywała się w towarzystwie świetnych ludzi!!!
A osobie, która pomogła mi i tacie dostać się na odpowiednie miejsce do obserwacji dziękuję jeszcze raz tu i wiem, że jeśli to czyta to wie że chodzi o nią!!!!!